Zanim zaczniesz

Musisz najpierw skompilować program z informacjami dla gdb. Robi opcja -g dla gcc.

Komendy

Zamiast miłego interfejsu graficznego, jest miły wiersz poleceń (co dla programisty jest wygodniejsze, bo nie musi odrywać rąk od klawiatury :>), w którym wpisujesz polecenia. Nie musisz podawać jej pełnej nazwy, wystarczy jednoznaczny początek (najczęstsze polecenia mają jedno/dwuliterowe synonimy). Działa dopełnienie tabulatorem! W razie czego: help komenda.

Start

Pierwszy paremtr to nazwa pliku wynikowego programu. Drugim może być numer procesu tego programu, jeśli chcesz zacząć debuggować już działający program.

Przydatne komendy:

• run [argumenty] –  uruchamia program z podanymi (opcjonalnymi) argumentami
• continue – jeśli program jest zatrzymany, wznawia jego działanie
• finish – program się wykonuje aż do napotkania “return”; innymi słowy program działa aż do końca aktualnej ramki stosu

Stop

Żeby się gdzieś zatrzymać, trzeba ustawić breakpointy:

• breakpoint funkcja – ustala breakpoint na początek funkcji
• breakpoint [plik:]linia – ustala breakpoint na określoną linię pliku
• info breakpoints – wypisuje utawione breakpointy
• delete n – usuwa n-ty breakpoint
• condition n cond – ustala warunek dla n-tego breakpointa (program zatrzyma się na nim, jeśli zostanie spełniony warunek cond)
• ^C - czyli przerwanie z klawiatury, również zatrzymuje działający program i oddaje kontrolę gdb

Co się dzieje?

Kilka przydatnych komend, aby zorientować się, co się aktualnie dzieje:

• list – listing kodu (10 linii obecnego kontekstu, podana nazwa funkcji, numer linii, etc.)
• frame – aktualna ramka stosu oraz aktualna instrukcja
• backtrace – ślad stosu
• print x – wypisanie wartości x (to może być dowolne wyrażenie, razem ze zmiennymi w programie)

Tropimy

To, co najważniejsze, czyli śledzimy program krok po kroku:

• next – następna instrukcja (lub n instrukcji), bez wchodzenia wgłąb procedur
• step – j/w, ale z wchodzeniem wgłąb

Psujemy

Można przetestować kilka rzeczy w trakcie trwania programu:

• set x wartość – ustawiamy zmiennej x wartość
• call f(x) – wywołujemy funkcję f z argumentami (w tym wypadku tylko x)

Format zapisu zmiennych, funkcji i adresów.

Czasem chcemy się odwołać do zmiennej z jakiegoś innego zakresu albo funkcji składowej, wtedy piszemy zakres::x, jeśli np. zakres jest klasą, a x jej metodą/polem, albo zakres jest funkcją, a x jej zmienną lokalną. Odwołanie do konkretnej linii ma składnię plik:linia, np. test.c:244. Adres zapisujemy z gwiazdką na początku, np. *0×000000.

A na koniec: quit. I tyle. To było zaledwie 1/5 możliwości gdb, mimo to spokojnie wystarczy do efektywnego debuggowania. Chociaż dziesiątki printfów mają swój urok. ;)